Matka Kolumba
Niedziela, 19 listopada 2017 r. imieniny: Elżbiety, Faustyny, Pawła | XXXIV Niedziela okresu zwykłego | Wspomnienie obowiązkowe Bł. Salomei

formacja

Jak zostać dominikanką?


Informacja ogólna

Najważniejszym warunkiem dla życia zakonnego jest: mieć powołanie! To stwierdzenie brzmi może nieco jak prowokacja: - po czym poznać, że się ma powołanie? - jak tego być pewnym? Myślimy tu oczywiście o powołaniu do życia zakonnego. Hm, przecież wszyscy ci, których spotyka się teraz w sutannach czy habitach zakonnych, musieli przejść także przez ten próg niepewności, musieli zawierzyć, dokonać "skoku w ciemność". Musieli przynieść to "coś", schwytane niepewnie w swoim wnętrzu - ten subiektywny, odczuwany przez siebie wymiar powołania i przedstawić Kościołowi w osobie konkretnego przełożonego czy przełożonej zakonnej. I tę ich zgodę na rozpoczęcie życia zakonnego przyjęli jako głos Boga. Często, bardzo często pokonywać trzeba nie tylko barierę własnej niepewności czy lęku, ale jeszcze argumentacje innych, nie rozumiejących takiego wyboru.


Moja droga do Krakowa - wspomina jedna z sióstr - była bardzo burzliwa, walczyłam z wolą Bożą, ale nie na długo starczyło mi sił. Od bardzo dawna słyszałam to wezwanie, ale wydawało mi się nierealne: Niby ja, Panie Boże? Nie, to pomyłka. Zaczęłam więc uciekać, wciąż dalej. Krzyczałam w swoim wnętrzu: nie chcę! Przyszedł jednak taki moment, że wszystko czym żyłam, przestało mi wystarczać. Zaczął się więc okres poszukiwań i powolnego poddania się woli Bożej. Nie chciałam już dłużej zwlekać, napisałam list do Przełożonej Generalnej Zgromadzenia Sióstr św. Dominika z prośbą o przyjęcie mnie".

A oto inna wypowiedź: "W moim życiu wiele było zdarzeń, przez które Pan Bóg chciał mi powiedzieć o drodze, jaką mi wyznaczył. A jednak bardzo się tego głosu bałam. Pamiętam taki moment, kiedy byłam jeszcze w szkole podstawowej, gdy podczas Mszy św., w czasie modlitwy wiernych padała intencja o powołania kapłańskie i zakonne - ja milczałam, by przypadkiem ta modlitwa mnie nie dosięgła. Przez długi czas broniłam się przed tym natarczywym wezwaniem. Ciągle powtarzałam, że przecież nie to chcę robić w życiu, stawiałam różne warunki... Pewnego dnia kolega przyniósł mi folder Sióstr Dominikanek, który służył jako zakładka w pożyczonej książce. Kiedy zaczęłam go czytać, ogarnęła mnie radość, przecież to było to, czego szukałam..."

A jeszcze ktoś inny wspomina: "Pamiętam, gdy siostra prowadząca rekolekcje dla dziewcząt mówiła nam, że o powołania trzeba się modlić, o otwartość młodych serc na Boże Słowo. A także, że to wezwanie Chrystus może skierować do każdej z nas. I wtedy zapytałam siebie - a może i na mnie czeka Pan? Ale czy ja mogę odpowiedzieć na Jego wezwanie, jestem tylko słabym człowiekiem. Zaczęłam modlić się za wstawiennictwem Matki Kolumby Białeckiej, aby mi wyprosiła łaskę powołania do życia zakonnego i aby Pan sam przyprowadził mnie do siebie. I dziś jestem dominikanką."

Co pociąga do wspólnoty dominikanek dziś? Jedna z młodych sióstr mówi: "Zapragnęłam być w Zgromadzeniu kontemplacyjno-czynnym, czerpiącym moc z Eucharystii i rozważania Słowa Bożego, a przy tym mającym charakter apostolski".

"Na mój wybór - mówi ktoś inny - wpłynął fakt, że wielu filozofów oraz ludzi wybitnych, świętych należało do tego zakonu".

POSTULAT


Kiedy odkryje się już powołanie do realizacji swego życia w tym Zgromadzeniu, trzeba poprosić o przyjęcie do wspólnoty postulatu. Każda z dziewcząt czyni to indywidualnie. W postulacie poznaje życie zakonne, historię i duchowość Zgromadzenia, pod kierunkiem mistrzyni stawiając pierwsze kroki w nowej rzeczywistości. Dana grupa rocznikowa rozpoczyna wspólnie nowicjat .

NOWICJAT

Przez jeden rok siostry nowicjuszki wdrażają się w życie zakonne: próbują coraz bardziej rozkochać się w Chrystusie, by wreszcie oddać się Jemu poprzez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

JUNIORAT

 Po nowicjacie, jeszcze przez jeden rok siostry pozostają w tej samej wspólnocie formacyjnej, odbywając tak zwany pierwszy juniorat. Przez cały okres ślubów czasowych, trwający zazwyczaj pięć lat, kontynuowana jest jeszcze formacja zakonna i duchowa. W tym czasie siostry pełnią równocześnie różne dzieła apostolskie. Przed złożeniem wieczystych ślubów, jeszcze przez rok przygotowują się do tego najważniejszego dla nich wydarzenia we wspólnocie junioratu ścisłego.

FORMACJA STAŁA

Później pozostaje już "tylko" formacja permanentna, czyli troska o to, by rozwój w latach splatał się w jedno z coraz wierniejszym życiem zakonnym, z wciąż rozwijającą się miłością do Jezusa, Który pozwala osobie zakonnej mówić do Siebie: Oblubieńcze!

odsłon: 18993 | aktualizowano: 2013-10-22 22:35 |

Zgromadzenie Sióstr
św. Dominika

Al. Kasztanowa 36, 30-227 Kraków tel. (0-12) 4252405
domgen@dominikanki.pl

© 2010 - 2017 - Wszelkie Prawa Zastrzeżone