W jednej z powieści o świętej Katarzynie pewien bogacz zwierzył się jej, że w którymś momencie życia tak bardzo -  i boleśnie - zapłonął gorliwością o zbawienie dusz, że postanowił cały swój majątek poświęcić na budowanie hospicjów, szkół, wspieranie ubogich, ale koniec końców nikt się nie nawrócił.

Święta wyjaśniła mu, że Jezus też bardzo cierpiał z tego powodu, że ludzie nie chcieli w Niego uwierzyć i zbawić się, ale nie zbawił świata przez tworzenie nowych struktur społecznych albo wypełnianie jakichś swoich pomysłów, tylko przez przyjęcie tego palącego bólu.

I jest to dla nas może taka wskazówka, że zanim zaczniemy działać musimy zgodzić się na to, że nie wszyscy się nawrócą. Że ktoś może nie chcieć żyć w takim kościele, ktoś może nie chcieć budować społeczeństwa według chrześcijańskiej wartości. I święta to tłumaczy w ten sposób, że światłem dla innych staje się tylko taka dusza, która jest wypalona ogniem miłości.

I tylko wtedy dzieją się cuda.