Wydaje mi się, że to wyzwanie do czujności, które dzisiaj słyszymy, najczęściej może budzić w nas pewien niepokój.

Ale na przekór temu przyszedł mi do głowy pewien obraz z mojego dzieciństwa, który dość często się powtarzał. Kiedy czekałam, aż moja mama wróci do domu, to można powiedzieć, że byłam kilka kroków przed tymi sługami z dzisiejszej Ewangelii. Oni mieli się zerwać na dźwięk pukania do drzwi, a ja potrafiłam wypatrzeć moją mamę już przez okno, kiedy jeszcze szła ulicą w oddali. I już cieszyłam się na to spotkanie.

Myślę, że o takie oczekiwanie na Pana chodzi. Nie jakbyśmy czekali na sąd i karę, ale jest to oczekiwanie na kogoś ukochanego i wytęsknionego. Więc może spróbuj przeżyć chociaż jeden dzień w takim oczekiwaniu, wierząc, że On naprawdę chce do Ciebie przyjść i na pewno przyjdzie.