Łk 18, 9-14

Dzisiejsza liturgia stawia pytanie o to, jaką przestrzenią jest dla mnie Kościół. Czy jest to przestrzeń, do której przychodzę, aby poprawić sobie samopoczucie? 

Aby “zamodlić” swoje problemy? 

Aby nie stanąć w prawdzie, ale porównać się z innymi i stwierdzić, że nie jest ze mną aż tak źle, jak może się wydawać?

Czy jest przestrzenią, w której spotykam się ze swoją słabością, nazywam ją w prawdzie, staram się z nią zmierzyć, dostępuję miłosierdzia i się nawracam?

Jest to ważne pytanie, ponieważ jeżeli jestem w tej pierwszej sytuacji, to jest to droga, która prowadzi do pustki, do poczucia rozbicia, do tego, że moje życie ostatecznie się rozsypie. 

Natomiast jeżeli jestem na tej drugiej drodze, to choć wydaje się ona trudniejsza, ostatecznie prowadzi mnie do wzrostu, do rozwoju, do nawrócenia i… do zmartwychwstania.