1 Kor 1, 26-31

Mt 5, 1-12a

Błogosławieństwa, które dzisiaj słyszymy, brzmią dość niedorzecznie i paradoksalnie: szczęśliwi, którzy się smucą i są prześladowani; ubodzy, którzy posiadają królestwo.

Pokrywają się z tym słowa Świętego Pawła, który mówi bardzo dosadnie: Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, co niemocne i wzgardzone. Czujemy opór przed tymi słowami. Nikt z nas nie chce być smutny, wzgardzony, słaby. 

Ale paradoks Ewangelii polega na tym, że to, co dla całego świata jest przeszkodą na drodze do szczęścia, staje się błogosławieństwem. To właśnie bycie niemocnym i ubogim pozwala nam oprzeć całe życie tylko na Bogu. A to jest gwarancja naszego szczęścia teraz i w wieczności.