Chrzest – woda i krew z przebitego boku.

Ewangelia św. Jana zatrzymuje się przy szczególe, który na pierwszy rzut oka mógłby umknąć: z przebitego boku Jezusa wypływa krew i woda. Kościół od samego początku widział w tym coś więcej niż opis śmierci. To znak narodzin. Z krzyża rodzi się nowe życie.

Chrzest ma swoje źródło właśnie tutaj – w otwartym Sercu Jezusa. Nie w ludzkiej decyzji, nie w obrzędzie, ale w ofierze. Zanurzenie w wodzie chrzcielnej jest zanurzeniem w Jego śmierci, po to, by móc mieć udział w Jego zmartwychwstaniu. Dlatego chrzest nie chroni przed krzyżem. On daje sens temu, co trudne.

Bycie ochrzczonym oznacza, że moje życie zostało wpisane w logikę Paschy: przechodzenia. Ze strachu do zaufania. Z zamknięcia do relacji. Z egoizmu do daru z siebie. Każdy dzień staje się powrotem do chrztu – do decyzji, by żyć nie tylko dla siebie.

Krzyż mówi ochrzczonemu bardzo jasno: należysz do Boga nie dlatego, że jesteś bezgrzeszny, ale dlatego, że On oddał za ciebie życie. I tej przynależności nikt nie może odebrać.