Mt 21, 28-32

Bardzo lubię tego drugiego syna z dzisiejszej Ewangelii. Mogę powiedzieć nawet, że to jest jedna z moich ulubionych postaci ewangelicznych, bo ja się bardzo mocno z nim utożsamiam.

Nie chcę. To jest takie ludzkie. I to nie chcę też gdzieś głęboko ciągle siedzi we mnie i daje znać w różnych sytuacjach. Nie chcę rano wstawać. Nie chcę iść na wspólne modlitwy, bo na przykład wolałabym odpocząć. Nie chcę być na tej czy innej placówce. Nie chcę robić tego czy innego, bo na przykład tego nie lubię. Nie chcę, żeby coś poszło inaczej niż sobie zaplanowałam. Nie chcę pojednać się z jakąś współsiostrą na przykład. Nie chcę uczyć się czegoś,do czego tak mi się wydaje, że nie mam predyspozycji. Nie chcę choroby mojej mamy. Nie chcę cierpienia. Nie chcę trudności, przeszkód. Chcę, żeby moja droga była lekka, łatwa, przyjemna jak autostrada A4.

On, Pan Jezus, On się nie zraża. Ciągle o mnie walczy. Ciągle mnie zaprasza na wspólną drogę i idę za Nim. Mimo wszystko idę, chociaż to nie chcę ciągle we mnie gdzieś tam krzyczy. Idę, uczę się Mu ufać,mimo że to jest czasem duże wyzwanie i nigdy się jeszcze na Nim nie zawiodłam.