
Październikowe dni skupienia
6 października, 2026
Poświęcenie kaplicy i klasztoru w Lesznie
12 października, 2026„Odmawiać różaniec bowiem to nic innego, jak kontemplować z Maryją oblicze Chrystusa” – pisze św. Jan Paweł II w liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae. W tym zdaniu zawiera się istota modlitwy różańcowej. Różaniec nie jest jedynie powtarzaniem znanych modlitw. Jest szkołą patrzenia na Jezusa. A Maryja jest w niej Tą, która uczy nas patrzeć.
Maryja całe swoje życie przeżywała w bliskości Jezusa. Nosiła Go pod swoim sercem, patrzyła na Niego jako na Dziecko, towarzyszyła Mu w Jego życiu, była obecna pod krzyżem i trwała przy uczniach po zmartwychwstaniu. Nikt nie znał ziemskiego życia Jezusa tak jak Ona. Dlatego możemy powiedzieć, że jest najlepszą przewodniczką po Jego tajemnicach.
Kiedy bierzemy do ręki różaniec, wchodzimy do szkoły Maryi. Ona pomaga nam zatrzymać się przy wydarzeniach z życia swojego Syna i spojrzeć na nie nie tylko oczami, ale także sercem.
Uczyć się Jezusa
W tajemnicach różańcowych wracamy do najważniejszych wydarzeń z życia Chrystusa: Jego narodzenia, nauczania, męki, śmierci i zmartwychwstania. Patrzymy na Jezusa razem z Maryją i uczymy się dostrzegać w Jego historii także swoją własną.
Bo w tajemnicach Różańca jest miejsce na nasze życie. Jest radość i oczekiwanie. Jest zachwyt i wdzięczność. Jest cierpienie, samotność i niezrozumienie. Jest doświadczenie straty, ale także nadzieja. Jest krzyż, którego czasem nie potrafimy zrozumieć, i jest zmartwychwstanie, które przypomina, że Bóg ma ostatnie słowo.
W Ewangelii czytamy, że Maryja „zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu”. To również postawa, której uczy nas Różaniec. Nie zawsze potrzebujemy wielu słów. Czasem wystarczy zatrzymać się przy jednym wydarzeniu z życia Jezusa i pozwolić, aby Ewangelia dotknęła naszego życia. Słowa Zdrowaś Maryjo stają się wtedy jak rytm, który pomaga nam trwać przy tajemnicy. Maryja niejako bierze nas za rękę i mówi: popatrz na Niego.
Patrzeć, aby żyć inaczej
Celem tej szkoły nie jest jednak samo patrzenie. Kontemplacja Chrystusa prowadzi do przemiany. Św. Jan Paweł II przypomina, że poprzez Różaniec uczymy się Chrystusa i upodabniamy się do Niego. Im dłużej przebywamy z kimś, kogo kochamy, tym lepiej poznajemy jego sposób myślenia, pragnienia i sposób patrzenia na świat. Podobnie może być z Jezusem.
Ta sama tajemnica różańcowa może wyglądać inaczej w wieku dziecięcym, inaczej w dorosłości, inaczej w czasie radości, a jeszcze inaczej podczas doświadczenia cierpienia. Słowa pozostają te same, ale nasze serce jest już inne. Dlatego Różaniec nie musi być modlitwą „zawsze taką samą”. Może dojrzewać razem z nami.
Jednego dnia w tajemnicy Zwiastowania odnajdziemy Maryję, która mówi Bogu „tak”. Innym razem zobaczymy w niej kobietę, która nie rozumie wszystkiego, ale ufa. W tajemnicy Getsemani możemy spotkać Jezusa, który doświadcza lęku i samotności. W tajemnicy Zmartwychwstania – nadzieję, której potrzebujemy właśnie teraz.
Maryja pomaga nam zobaczyć, że Ewangelia nie jest historią zamkniętą w przeszłości. Jest słowem Boga, które chce spotkać nas dzisiaj. Kiedy więc bierzemy do ręki różaniec, możemy spojrzeć na niego nie jak na obowiązek do wykonania, ale jak na zaproszenie:
Wejdź do szkoły Maryi.
Zatrzymaj się.
Popatrz na Jezusa.
Pozwól, aby Ona nauczyła Cię patrzeć tak, jak sama patrzyła na swojego Syna.
Bo być może właśnie tego najbardziej potrzebujemy: nie kolejnych słów, ale czasu spędzonego z Jezusem. I spojrzenia, które powoli zaczyna widzieć świat Jego oczami.


